http://www.prachatai3.info/journal/2010/09/30948

และยกซ้ำอีกทีตามนี้

#328986 » ความคิดเห็นของ อะตอม (visitor) (127.0.0.1 124.121.25.98) .. Fri, 2010-09-03 09:51
ครับ

ครับ ขอยกข้อความที่เคยให้ความเห็น ไว้กรณีคุณพงศเทพ พูดไว้เรื่องศาลที่ผมให้ความเห้นโยงกรณีนี้ไว้อย่างเรื่องเดียวกันตามนี้

"""
ครับขอเพิ่มเติมเพื่อให้เห็นรูปธรรมกระบวนการสร้างความสับสนวุ่นวาย"ฝุ่นตลบ"(CHAOS)ที่ผ่านตัวแปรมิติด้าน"นิติ" ในระบบยุติธรรมไทย ในกรณี"มาบตาพุด"

แม้ภาพที่พยายามอ้างกันนั้นคือปกป้องผลกระทบชุมชน,สิ่งแวดล้อม เป็นหลักมากกว่านักลงทุนที่ถ้าวางมาตรการไม่ดีก็ไม่ต่างจากการให้บริการ ห้องน้ำสกปรก หรือแบบซ่องโสเภณีดีๆนี่เอง คือเป็นแหล่งเสื่อมโสมสร้างผลกระทบมากมายให้ชุมชน(แต่นั้นคือภาพ)และม.67วรรคสอง(ที่เป็นกติกาใหม่ของร.50แต่การอนุญาติด้วยกติการ.ปี40) หลายเรื่องจึงตีความคาบเกี่ยวกัน

แต่ตัวตนมันกับสะท้อนความสับสนของบ้านนี้เมืองนี้ อะไรของมันว่ะ ?มันจะเอาอะไรกันแน่? มั่วไปหมดแบบนี้? นั้นคือถ้าจะอ้างตามที่ยกมาข้างบน ก็ไม่ว่าแต่ขอกติกาที่ชัดเจนสิ? เอายังไงกันแน่?เอาชัดๆได้ไหม? จะได้ปฎิบัติถูกไม่ใช่ลงทุนไปแล้วมันอะไรของมันว่ะ?วุ่นวายไปหมดแต่หาสาระจริงๆไม่ได้สักอัน?(ที่อ้างมาตรฐานใหม่นั้นน่ะตัวตนจริงคือมันไม่มีมาตรฐานอะไรเลยที่จะยุติได้? นั้นคือ"มั่ว"นั้นเอง???

สิ่งสะท้อนจากการที่เขาทำตามกติกาตรมข้อกฎหมายแล้วแต่กรณีคุณสุทธิกลับพยายามให้ แล้วจะเอาอะไรเป็นข้อยุติล่ะ? ถ้าคุณสุทธิจะไม่เอาอะไรเลยก็ต้องไม่เอาตั้งแต่ตอนแรก ไม่ใช่เข้ามาแล้วทำไปแล้วบอกไม่เอา อะไรเลยแบบนี้ มั่วกันไหม?

มากกว่านั้นแต่ปัญหาที่พบจริงๆคือบทบาทอำนาจศาลโอเวอร์รีแอคฯมั่วทุกสนามไปหมดหรือไม่?(หรือบทบาทอำนาจศาลคือตัวช่วยหรือตัวซวยต่อกรณีนี้) เพราะ งานคอนเซ้าท์(บริหาร) กำลังจะรอ งานโครงสร้าง(นิติบัญญัติ)ออก กฏหมายประกอบรัฐธรรมนูญ

แต่งานศาลสั่งเฟอร์นิเจอร์เข้าแล้วทั้งที่งานโครงสร้างยังไม่เสร็จ? หรือผนังกั้นห้องยังไม่มี(ออกกฎหมายประกอบฯ) แต่ถูกสั่งโดยอำนาจศาลให้บังคับใช้กฎหมายไปเลยหรือให้เฟอร์นิเจอร์เข้าไปโดยไม่มีหลังคาพนังกั้นห้อง เพราะการตีความของอำนาจหลายศาลแบบไทยที่มันแบ่งมาก ซ่ะจนขัดขากันเอง ไม่ใช่ลักษณะแบ่งหน้าที่กันทำหรืออำนาจศาลที่ต้องอิสระ แต่มันอิสระเสียจนขาไปฟาดก้านคออีกสองอำนาจหรือเปล่า(บริหาร,นิติบัญฯ)อย่างน่าเกลียดหรือเปล่า

ทั้งที่สิ่งเหล่านี้มีขั้นตอนเดิมจากรัฐธรรมนูญเดิม จนถึงให้อนุญาติเขาภายใต้กติกาเดิม ก้ได้ระบุตามขั้นตอนนั้นซึ่งเขาก้ทำตามขั้นตอนจนได้รับอนุญาติตามนั้นแล้ว) มันก็ควรต้องยึดของเดิมก่อนที่งานเกี่ยวกับ"รัดซ่ะทำมันนูน"ฉบับปี50ยังอยู่ในขั้นตอนของงานโครงสร้าง(กฎหมายประกอบ) พูดง่ายๆว่าตึกหรือบ้านยังไม่เสร็จ? เฟอร์นิเจอร์จะเข้าได้อย่างไร?เสร็จก่อนหรือเข้าอยู่จริงๆค่อยบังคับใช้ได้ไหม?แต่ตอนนี้เข้ามาตามกติกาเก่าก็ต้องปฎิบัติตามนั้นถูกต้องแล้วก็ต้องให้เขา(แต่ถ้าจะไปมั่วเอาตามความรู้สึกตามกระแสคุณสุทธินั้นมันจะเอาอะไรเป้นข้อยุติล่ะ?)

เป็นความดัดจริตของอำนาจศาลที่มั่วทุกสนามไหม? ส่วนมาตรการที่คุณตั้งโจทย์ไว้ตอนต้น(เจตนารมณ์ของกฏหมายนี้ม.67วรรคสอง) นั้นมันจะต้องประกอบวิธีการกระบวนการกระทำที่ถูกต้องเท่านั้น(เช่นคุรออกกฎหมายประกอบฯเสร็จยัง? หรือกั้นห้องเรียบร้อยยัง? ก่อนที่จะสั่งเฟอร์นิเจอร์เข้า)

ไม่ใช่อยู่ๆหรืออยู่ดีดี ลุกพรวดขึ้นมาบอกว่าอยากให้ที่นี่สะอาดจะจัดระเบียบห้องน้ำในตลาดใหม่ก็ต้องเผาหรือทุบไล่ที่แบบอันะพาลถล่มบราเบียรืที่เคยเป้นข่าวเฉพาะในไทย แต่นี่มันดังไกลไปทั่วโลกกระทบมากมายมหาศาล

หรือตะเพิดสิ่งที่มีอยู่แล้วออกไปก่อนไม่สนใจกติกาเดิมที่เขายังใช้ตกลงร่วมเลย นั้นคือเคลียรพื้นที่แบบอันธพาล ลุยบราเบียรที่เป็นข่าวเลย พฤติกรรมแบบนี้มันชัดกว่าการที่คุณสร้างภาพเข้าไปจัดระเบียบใหม่(ตามเจตนารมณ์ม.67)ครับ? กับการ สั่งเฟอร์นิเจอร์เข้า(โดยอำนาจศาลที่ตีความประกอบฯ) ก่อนงานคอนเซ้าท์(บริหาร) งานโครงสร้าง(นิติบัญฯ)เสร็จ ด้วยการสั่งทุบของเก่าแบบกรณีทุบบราเบียร์แบบนี้เหรอ?

ดังนั้นสภาพการบังคับใช้ทางปฎิบัติมันจึงมั่วไม่รู้จะเอาอะไรก่อนอะไรหลัง คนปฎิบัติ หรือคนจะขี้(เขาหอบเงินมาลงทุนใช้บริการห้องน้ำสาธารณะที่ไทย) แต่ศาลรัดซ่ะทำมันนูน ดัดจริต ตีความบังคับใช้ หรือได้ดัดริตตีความประกอบวิธีการขี้ ไว้อย่างสับสน?

ว่าตกลงที่จะให้ขี้ตามกระบวนการเพื่อสร้างมาตรฐานใหม่ แบบ"สุขาภิบาล"แล้วห้องน้ำใหม่เสร็จยัง?(หมายถึงกฎหมายประกอบฯ) หรือจะให้ขี้ตามใบอนุญาติเก่า ก็กติกาเก่าอนุญาติให้เข้าห้องน้ำแล้ว? กูก้ทำตามนั้นอย่างถุกต้องแล้ว แล้วนี่กำลังจะเบ่งขี้แล้ว "มีคนไปฟ้อง"ศาลรัดซ่ะทำมันนูน" ว่ามีคนเบ่งขี้เสียงดังแถมกลิ่นไม่ดี ตดเสียงไม่เพราะ?เล็ดลอดออกมาแปดๆๆๆ ชาวบ้านซวยเพราะเอาไปตีหวยไม่ถูกโดนกิน จึงยกพวกมากระทืบมันแบบนี้?

ดังนั้นศาลฯจึงมีมติออกมาว่า ห้ามเบ่งขี้ชั่วคราว? ใครที่ขี้มากึ่งหนึ่งก็ให้ขี้คาไว้อย่างนั้น? มาตรวจสอบกันใหม่ว่า ใครเบ่งขี้ตามร.50ใหม่ หรือถ้าเบ่งขี้แค่ตามของเก่า ก็หยุดเบ่งขี้ชั่วคราว? หรือใช้ขั้นตอนการเข้าห้องน้ำผิดกติกาอันใหม่ (ทับอันใหม่แบบไม่แยกแยะ)ก็ให้ยกเลิกการขี้? หอบออกไปได้แค่กางเกงใน แต่ทิ้งกระเป่าตังค์ไว้ (ชดเชยเขาก็ไม่มี)แล้วไสหัวกลับไปขี้ต่อบ้านมึง???

ปัญหาไม่ได้เกิดที่คนจะขี้? แต่เงื่อนไขคือการบริหารจัดการที่ดี คุณตั้งโจทย์การขี้แบบ"สุขาภิบาล"(เจตนารมณม.67) เพื่อสร้างมาตรฐานใหม่ก็จริง? ตรงนั้นผมเห็นด้วย แต่กระบวนการปฎิบัติหรือประกอบวิธีการต้องถูกต้องเป็นธรรมกับทุกฝ่าย ไม่ใช่มั่วเอาแต่ใจ,ไหลตามความรู้สึก?หรือเอาใจฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งแบบนี้?

แม้เราต้องปกป้องคนไทยชาวบ้านตาดำๆมาก่อนนักลงทุน แต่ถ้าปฎิบัติไม่ถูกต้องหรือเป็นธรรม? ใครเขาจะอยากมายุ่งกับคุณ?หรือประเทศคุณล่ะ? แม้มันน่าลงทุนก็จริงประเทศนี้ แต่มันมั่วไปหมดแบบนี้กูก็ไม่ไหวว่ะ?(คำพูดนี้ฟังเล็กๆแต่มหาศาลหลายล้านๆๆบาทมากเสร็จโจรพวกกลัวการเปลียนแปลง)

การจัดระเบียบขี้แบบมีสุขลักษณะ อันนี้ผมไม่ว่า?ผมเห็นด้วยเพราะผม ให้ความสำคัญสิ่งแวดล้อม สุขภาพชุมชน มากกว่า นักลงทุน หรือนักล่าบรรยากาศการลงทุนการซื้อบริการที่ถูกตังค์และได้ผลตอบแทนที่คุ้มทุนภายใต้กติกาที่ชัดเจนถูกต้อง

ไม่ใช่จ่ายตั้งแล้ว นั่งยองๆแล้ว เบ่งไปครึ่งหนึ่งแล้ว?(บางคนใกล้สุดแล้ว) อยู่ดีๆ"ศาลรัดซ่ะทำมันนูน" บอกว่ามีคนฟ้องว่ามีคนนั่งขี้ผิดสุขลักษณะ ทั้งที่คนกำลังเบ่งขี้ก็ทำตามขั้นตอนถูกต้องแล้วได้ใบอนุญาติเข้าไปขี้แล้ว

แต่เมื่อตรวจสอบจริงๆว่ากติกาการเข้าห้องน้ำครั้งนี้ เขาไม่ได้ทำผิดตามใบอนุญาติเก่าเพราะเขาถึงขั้นจ่ายตังค์อย่างถูกต้องจนได้ใบรับรองตามขั้นตอนไปแล้วถ้าปรากฏว่ามีการขี้ที่มีสารพิษแบบซายาไนน์มาหรือหวัด2009มาด้วย ก็มีกติกาเก่าที่ครอบคลุมด้วยกติกาใหม่ที่ทำเสร็จแล้วมาบังคับใช้ภายหลังได้

แต่นี่ศาล"รัดซ่ะธรรมมันนูน" ทำการพยากรณ์ขี้หรือความผิด เขาไว้ล่วงหน้า ตั้งแต่ยังอยู่ในไส้ไว้ก่อนเลย? เสร็จเลย?จาก พฤติกรรมเหมารวมของคนขี้คนเก่า ?เฟสแรกมีปัญหา ว่ามันจะได้ขี้ที่อันตรายเป็นการพยากรณ์ความผิดให้เขาล่วงหน้าไหม?

ข้อสำคัญสูงสุดคือเหมารวมเหมาเข่งบนคำตัดสินที่โอเวอร์รีแอคไหม?(แม้จะปล่อยออกไปภายหลัง62หรือไม่เท่าไหร่ แต่เงื่อนไขด้วยความเชื่อมั่นหรือความชัดเจนในกติกาตรงนี้เสียหายมหาศาลมากกว่า)

ผมเข้าใจคนค้านอย่างคุณสุทธิ(แกก็ต้องหัวชนฝาในมุมของแกเพราะเหตุผลอีกมุมหนึ่งก็มีบนความรู้สึกในส่วนผสมที่เหมาเข่งไม่มีหลักวิชาการรองรับเสียส่วนใหญ่)คือถ้าตามแกไปก็ไม่ต้องเอาอะไรไม่ต้องมีมาตรฐานมีวิชาการ หรือมีโรงงานตรงนั้นทั้งหมดเลย?แบบนั้นใช่ไหมถึงจะจบ???

ปัญหาของงานบริหารจะต้องสร้างความชัดเจน โดยลดอำนาจความมั่วของอำนาจศาลออกไป หรือถ้าใช้ไปแล้ว ต้องยืดหยุ่น ให้เป็นเรื่องของ คู่กรณีคุยกันเป็นหลัก?ลดบทบาทอำนาจศาล(ที่เป็นเรื่องการสาวไส้ความไร้มาตรฐานแบบไทยเป้นเรื่องของเราเราต้องทำให้ชัดเจนก่อน เอาไปบังคับใช้มั่วกับคนอื่นแบบแขกบ้านนักลงทุน)

และให้หาความชัดเจนบน เหตุผลทางวิชาการเป็นหลักอย่าไปจับปลายน้ำที่เนื้อหาความรู้สึกในส่วนผสม แม้ต้องเคารพคนพื้นที่และเชื่อว่าปัญหามีจริงๆแบบที่ชาวบ้านชี้(เน้นว่าถ้าขาดการบริหารจัดการที่ดีไม่ใช่ปัญหาการขี้) แล้วตรงนี้หน้าที่ใคร?

แต่กรณีอย่างนี้ความชัดเจนบนเหตุผลทางวิชาการ ต้องเป็นหลัก?ไม่ใช่ให้ความรู้สึก บวกเกมการเอาชนะคะคานของใครบางคน? ต่อประเด็นนี้ที่จะเสียหน้าไม่ได้ จนสร้างความเสียหายมหาศาล ในการบลิ้วความรู้สึก(แม้ข้อเท็จจริงจะมี) แต่หลายกรณี ผมเชื่อว่าเจตนาที่จะสร้างเรื่องเพื่อเจตนาบลิ้วเพิ่ม เช่นสารพิษรั่วไหลบ่อยๆแบบผิดสังเกตุ บนความถี่ตามจังหว่ะของเกมนี้?

นั้นเท่ากับว่าเรื่องนี้มีการสร้างเรื่อง บลิ้วเพิ่มเกินกว่าข้อเท็จจริงของปัญหา? ส่วนจะเจตนาแฝงอย่างไร?ผมไม่กล้าชี้ชัด แต่เรื่องนี้มีเบื้องหน้าเบื้องหลังกว่าเงื่อนไขของชาวบ้านหรือชุมชน จนถึง ตัวตนปัญหาที่แท้จริง? แน่ๆส่วนจะตรงไหนผมยังไม่อยากชี้ชัดในนี้?

ดังนั้นเรื่องนี้ ต้องหาข้อยุติ ผ่านตัวแปรหลักๆ ตอนนี้ โดยเฉพาะเรื่องศาลต้องถอยออกมา แต่เพิ่มสัดส่วนงานทางวิชาการ และความไว้เนื้อเชื่อใจของชาวบ้าน(เพราะตรงนี้มันมีส่วนผสมของความรู้สึกและเครื่องมือทางเกมบางอย่างแม้จะคือเหตุผลองคประกอบลวงอยู่บ้างแต่ต้องตอบบนความชัดเจน ไม่ใช่ไม่เอาอะไรเลยหรือไม่ฟังอะไรเลย ถ้าแบบนั้นต้องไม่เอาตั้งแต่ต้น)และการสร้างความชัดเจนของกติกาเพื่อสร้างภาพลักษณ์ใหม่ความมั่นใจกลับมา

ส่วนตัวแปรปัญหาที่ไม่ชัดเจน(มิตินิติฯที่เป็นปัญหาของเราเองที่ผมเชื่อว่าคือตัวแปรตัวป่วนมากกว่า) สำรวจขาตัวเองหรือการจัดระเบียบขาของอำนาจศาลให้ดี อย่าโอเวอร์รีแอค ด้วยเงื่อนไข"รัดซ่ะทำมันนูนปี50"ที่เขียนไว้มั่วหลายเรื่องจนได้เรื่องแบบนี้และจะอีกหลายกรณีจะโผล่มาเรื่อยๆ

เพราะเป็นการเขียนรัฐธรรมนูญเหมือนเขียนเรียงความส่งอาจารย์หรืองานเขียนแบบต่อเติมบ้านผิดแบบ ?หรือแบบบ้านตามใจพ่อ?เกินไป?ไม่ใช่แบบบ้านปชต.???ไม่ใช่งานเขียนรัฐธรรมนูญกฎหมายแม่บทที่เน้นคอนเซ็ปท์แบบบ้านที่มีเหตุผลรองรับเชิงโครงสร้างอย่างกว้างๆยืดหยุ่น และกระชับ ต่อการส่งต่อมอบงานลำดับต่อไปเป็นคอนเซ็ปท์ชัดเจนเป็กหลักคิดโครงร่างไว้อย่างกระชับ เช่นกฎหมายประกอบเพราะหน้าที่ในรายละเอียดเป็นหน้าที่ของกฎหมายประกอบ

ไม่ใช่เขียนประกอบเสร็จตั้งแต่กฎหมายแม่บทหลัก(ร.50) จนเกิดโอเวอร์รีแอคแบบนี้ นั้นคือเขียนรัฐธรรมนูญ แบบรัดซ่ะทำมันนูนให้ตีความ แบบเรื่องนี้ จนลงลึกล้วงลึก ไปถึงการตีความตามรัดซ่ะทำมันนูน"ประกอบวิธีการขี้"

คือมั่วลงไปถึงขนาดกฎหมายแม่บทเขียนประกอบวิธีการขี้ลงไปในร.50 เลยทั้งที่เป็นหน้าที่ของกฎหมายระดับกฎกระทรวง หรือ"กฏนั่งขี้การการรักษาห้องน้ำของลุงเฉื่อย?" แค่นั้นแต่มันไปปรากฏในร.ปี50ได้อย่างไร?จนสร้างปัญหาเรื่องนี้ขึ้นมา???

อ้อครับก่อนอื่นผมจะต้องให้เราแยกแยะ โดยเฉพาะกลุ่มอนุรักษ์ อย่างกลุ่มสมาคมต่อต้านโลกร้อน,คุณสุทธิ,ปชช.คนระยองผู้ได้รับผลกระทบ(ผมแคร์กลุ่มหลังนี้ที่สุด เพราะคือเหยื่อของหลายๆฝ่ายที่เข้าไปตรงนั้น)

ทั้งเจตนา สร้างภาพ,เจตนา, หาเสียง เจตนา แสดงบทบาท???ตรงนั้น หรือเจตนามองภาพรวมของการกลัวการเปลี่ยนแปลง? อคติต่อการกระจายทรัพยกร ที่ลดการรวมศูนย์ผูกขาดไว้ที่ตนจนมองทุกเงื่อนไขความต่างที่คุมไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อตนหรือคือเงื่อนไขตัวแปรที่จะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงที่จต้องปรับตัวยาก(เพราะเรื่องนี้มีนัยยะแฝงเกินตัวตนปัญหาและความเดือดร้อนชุมชนจริงๆ)

เพราะตัวตนปัญหาผมเห็นใจปชช.ที่สุดเพราะผลกระทบมีแน่? (มีน้อยกว่าที่ผมคาดเสียด้วยในข้อเท็จจริงน่ะ?ไม่ใช่บลิ้วเพิ่มแบบที่เป็นตามจุดประสงค์ของนัยยะแฝง)เพราะเงื่อนไขของการมีนิคมฯมันเป็นแบบนั้นอยู่แล้วมันเป็นดจทย์ชัดๆของตัวมันเองให้เลือกแบบนั้นในตัวตนของนิคมฯมานานแล้ว?และผ่านการเลือกแล้ว?

แต่ประเด็นคือเราจะปฎิเสธความเป็นเช่นนั้นของสิ่งนี้ในแบบอคติ แอนตี้ หรือปรับตัวยอมรับและหาทางอยู่กับมันอย่างเป็นส่วนหนึ่งไปกันได้ลดเงื่อนไขผลกระทบให้นอ้ยที่สุดในมิติที่อันตรายเกินไป( แต่ให้ยกปัยหาให้หมดไปมันเป็นไปตามเป้าหมายคนกลุ่มนี้ไม่ได้)เพราะทุกอย่างมีด้านมืดด้านสว่าง มีทั้งมิติการพัฒนาและการทำลาย เพียงแต่เราเลือกเงื่อนไขที่จะไปใกล้ด้านไหนไปแล้ว?

แต่เงื่อนไขจริงๆคือ การอธิบายบนข้อเท็จจริงไปยังปชช.บนผลกระทบที่แท้จริง สร้างฐานข้อมูลที่เป็นจริง ให้เขาเลือกหรือตัดสินใจว่าจะเอาอะไร(เพราะสัดส่วนมีทั้งยอมรับ และปฎิเสธ) แถมสัดส่วนยอมรับสูงมากกว่าในปริมาณที่มากชนิดคนล่ะขนาดเลย แต่เขาไม่แสดงตัวแสดงบทบาท

เพราะผู้มีผลได้ต่อตรงนั้นในส่วนพัฒนาไม่ไปไกลข้ามโลกและข้ามประเทศ(คนไทยต่างถิ่นอยู่ตรงนั้นเกิน60%) แต่เรื่องแบบนี้เราต้องเห็นใจคนเดือดร้อนมาก่อน? เพราะคนได้รับรู้สึกต่างตอบแทนเขาไม่รู้สึกมีปัญหาอยู่แล้ว?(แต่ถ้าปิดหรือยกเลิกไปกระทบเขามากมายหลายมิติเช่นกันต่อกรณีนี้)

ดังนั้น ผมเข้าใจเจตนารมรณ์ของสมาคมฯ คุณสุทธิ,ปชช.ที่ได้รับผลกระทบฯ(ตรงปชช.นี้น่าห่วงที่สุดเพราะอย่างอื่นคือตัวแปรแฝง) ตลอดจนที่สำคัญสูงสุดเจตนารมณ์กฎหมายม.63วรรคสอง ที่เจตนาสร้างบรรทัดฐานใหม่ที่ดี แต่

ประเด็นคือเรื่องนี้เราผ่านการเลือกไปแล้วใช่ไหม? นั้นคือมติการเลือกให้มีนิคมฯมาบตาพุดหรือไม่มีมาบตาพุดยุติไปแล้ว? แต่ปัญหาใหม่คือผลกระทบ? เราต้องแก้ไขปัญหาให้มาโฟกัสตรงนี้ลดเงือนไขตีกรอบให้แคบลงมาตรงนี้

แต่ณ.ตอนนี้ที่มันไปไกลกว่านี้ เพราะ เป้าหมายแบบคุณสุทธิ(บวกผู้อยู่เบื้องหลังฯ) ,และสมาคมฯ ไปไกลกว่านี้ ?นั้นคือถ้าตามเป้าหมายแบบนี้ จะยุติเรื่องนี้ตามเป้าหมายแบบนี้ของทั้งสมาคมฯและ คุณสุทธิคือต้อง ไม่มีนิคมอุตสหกรรมในมาบตาพุดอีกต่อไป?

เพราะโจท์คุณคือ สร้างผลกระทบมากมายในนั้นเพราะโจทย์นี้ถ้าต้องแก้ ไม่ใช่แค่ยุติที่เจ็ดสิบกว่าโครงการ(เพราะเขายังไม่ได้เกิดเลยพยากรณ์ความผิดล่วงหน้าแล้วจากความน่าจะเป็นของผลกระทบเฟส1)

ดังนั้นตัวปัญหาจริงจึงคือเฟส1ซึ่งมันพ่วงมาพาลเฟส2(ที่ยังไม่ได้เกิดแต่โดนโทษประหารไปแล้ว) ดังนั้นเป้าหมายคุณสุทธิคือเฟส1 แล้วเอามาพาลเฟส2 ดังนั้นถ้าจะให้เป็นไปตามโจทย์ในเป้าหมายคุณสุทธิและสมาคมโลกร้อน ก็คือต้องยกเลิกต้นตอของปัญหา(เฟส1)และควบคุมเฟส2(จริงๆไปไกลกว่าควบคุมเพราะอ้างว่าผลกระทบตามโจทย์นั้นแต่ถ้าจะต้องตอบให้ครบคือต้องไม่มีอะไรตรงนั้นกลับมาที่ตรงไม่มีนิคมอุตสหกรรมมาบตาพุด จึงจะยุติปัญหาตามข้อเรียกร้องได้หมดไป)

ผมถามสมาคมฯคุณสุทธิ(คนเบื้องหลังคุณสุทธิมากกว่า) อย่ามาอ้างโน้นอ้างนี่ เพราะเท่าที่ฟังเป้าหมายฯในเจตนา แบบนั้น การตอบโจทย์นั้นมันถึงขั้นหยุดนิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุดไปเลย? นั้นคือ ไม่มีเลย?จึงจะตอบโจทย์ตรงนั้นคุณได้ใช่ไหม?

การอ้างปลายเหตุคือผลกระทบ(ซึ่งมันต้องมีบ้างอยู่แล้ว)แต่คุณปฎิเสธมาตรการที่คุณไม่ไว้ใจจากผลแห่งเฟส1 ซึ่งเฟส2ต่อให้ระวังอย่างไรขนาดไหน?ก็จะต้องมีบ้างกรณีแบบเฟส1แต่คุณตั้งโจทย์คือต้องไม่มีปัญหาอะไรเลยทั้งเฟส1และเฟส2

ดังนั้นการตอบโจทย์นี้ให้ได้สนิท คือไม่ต้องมีนิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุด? มีทางเดียวเท่านั้นจะตอบโจทย์พวกคุณได้ ?แต่การอ้างโน้นอ้างนี้ขณะนี้ไม่มีทางเป็นไปได้ตามโจทย์แบบนี้เพราะ นิคมอุตสาหกรรม ผลกระทบหลายมิติทั้งวิถีชีวิติอะไรต้องเปลี่ยนอยู่แล้ว?

เพราะเงื่อนไขตรงนี้แบบนี้มันมีมาตั้งแต่ตัดสินใจจะมีนิคมอตสาหกรรมตรงนี้แล้ว(ผมมองมิติผลกระทบสิ่งแวดล้อม น้อยกว่ากระทบวิถีชีวิตชชุมชนตรงนั้น ในสัดส่วน10%ต่อ90%) เนื้อหาผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อมตัวตนปัญหามันนิดเดียวเพราะสถานที่ตั้งมันออกแบบตัวมันเองด้านผลกระทบแล้ว(แต่ถ้าแบบท่าเรือคลองเตยอันนี้คนล่ะเรื่อง)

ดังนั้นสรุป เรื่องนี้ ต้องนำเสนอข้อเท็จจริงผ่านฐานข้อมูลด้านผลกระทบ ตามขั้นตอนของม.63วรรค2 อย่างตรงไปตรวมาตามหลักวิชาการ(ไม่มีใครการันตีได้ว่า100%ตามโจทย์คุณสุทธิ)ตรงนี้กติกาแบบนี้มันเพียงพอแล้วใน เงื่อนไขการสร้างทางเลือก(ตอนนี้เพราะทางเลือกว่าเอาหรือไม่เอามาบตาพุดผลกระทบทางสังคมต่อชุมชนตรงนั้นมันถูกเลือกไปแล้ว)

แต่ตอนนี้เงื่อนไขคือเราเอาสิ่งที่ตัดสินใจไปแล้ววนกลับมาพูดใหม่ไง คุณสุทธิ มันเลยยิ่งยุ่งเพราะเป้าหมายของทั้งสมาคมฯและคุณสุทธิ ต้องตอบโจทย์วนกลับไปถึงจุดนั้นจึงจะตอบโจทย์นี้ได้ เท่ากับกลับไปตั้งคำถามเดิมๆใหม่ว่าจะเอาหรือไม่เอานิคมฯมาบตาพุด

ซึ่งเนื้อหาในเป้าหมายแบบนี้มันคือวนไง ?มันควรจะไปข้างหน้าไปพูดเรื่องใหม่? กว่านั้นไหม? แล้วผมเชื่อว่าศาลที่ให้ระงับฯนั้นแค่ต้องการตอบโจทย์ม.63วรรค2 แค่นั้น ไม่ได้เลยข้ามไปตามโจทย์พวกคุณถึงจุดที่จะต้องมีหรือไม่มีมาบตาพุด?(ส่วนตัวตนคุณรวมถึงชาวบ้านเรื่องผลกระทบ(ผมชี้ชัดว่าผลกระทบด้านวิถีชีวิต90% ด้านสุขภาพ10%ที่ฐานข้อมูลด้านนิคมฯ มันตอบโจทย์นี้ชัดมานานแล้วเพราะตัวตนมันคือแบบนั้นที่ถูกเลือกไปแล้วด้วย)

ว่าคุณจะเลือกแบบไหน? ถ้ายอมรับให้มีแต่แรก? แต่เงื่อนไขที่จะตอบโจทย์แบบนั้นได้ ต้องไปถึงตรงนั้นจริงๆครับ คือกลับไปพูดเรื่องเก่าที่ว่าจะเอาหรือไม่เอามาบตาพุดแม้คุณจะพูดแค่การป้องกันผลกระทบในเป้าหมายแบบคุณแค่นั้นแต่เงื่อนไขการตอบโจทย์นี้ให้เป็นไปตามเป้าหมายแบบนั้นมันต้องไปไกลถึงตรงนั้นจริงๆครับ???